     
'Ik stel cricket voor. En dat zal ik de heer Hoggart ook zeggen. Nu je gegarandeerd een plaats aan de universiteit hebt, is jouw eerste doel hier op Chopham Hall bereikt. Niettemin is dit geen tijd om jezelf op de borst te kloppen. Je moet er voor je eigen bestwil met je volle aandacht bij blijven. Anders loop je risico, Bridgeman, groot risico. Overtrokken in jezelf gekeerd zijn. Laksheid. Zoals je zult begrijpen is dit een algemeen verschijnsel waarvoor het Engelse kostschoolsysteem in de loop der eeuwen een oplossing heeft bedacht. Die oplossing heet cricket, Bridgeman. Richt je aandacht op bal en slaghout. Elk aspect van cricket is een bewijs te meer voor de voortreffelijkheid van dit spel: formele strakke regels, lange speelduur, een gereduceerd kleurenpalet waarin we een groen met witte wereld zien met in het middelpunt een met duizelingwekkende vaart vliegende rode stip. Dit is geniaal, Bridgeman, een bewijs van hogere intelligentie! Cricket is een overblijfsel uit een tragere tijd, een tijdperk dat zichzelf de rust gunde om stil te staan bij het wezen van ruimte en tijd. Je zou cricket, gecompliceerd als het is en met allle ornamentele eigenschappen van dien, mogen beschouwen als een laatste opbloeien van de barok. Wat kan verheffender zijn dan dat? Een spel als, als een volmaakte automaton, maar dan wel een automaton dat op de een of andere manier behept is met een spirituele geest. Een spel dat zowel de speler als de toeschouwer buiten zichzelf plaatst, en achter de sluier van de grove stoffelijkheid een glimp biedt van de muziek der sferen. Waar vind je nog groter schoonheid? Het is het ware leven!'
  |
